مِنْ دِ دِلْ كۆڤَانْ هَزارِنْ داغْ و كَىْ پِرْ بێ حِسابْ
مِحْنَتا وَرْدێنْ بِخارنْ وێنْ دِ دِلْ دا سَدْ نِشابْ
Min di dil kovan hezar in dax û keyber bêhisab
Mihneta werdên bixar in wên di dil da sed nişab
سَدْ نِشابِنْ مِنْ دِ دِلْ إِيرۆ ژِ خَارێنْ سۆرْگُلانْ
يَكْ بِيَكْ پێكَانْ چَڤِيبُونْ چُونَه جَرْگێ دا كُلابْ
sed nişab in min di dil îro ji xarên sorgulan
Yek bi yek peykan çevî bûn çûne cergê da kulab
پُرْ بِوَانْ جَرْحَانْ كُوتِيرِنْ لَوْ كُو دێ دَرْمانْ دِكِرْ؟
شَرْبَتُ و آبَا حَياتێ شَكَّرُ و قَنْدُ و گُلابْ
Pir bi wan curhan xwe têr in lew ko dî derman dikir
şerbet û ava heyatê şekker û qend û gulab
گَرْ دُوسَدْ پَيْكَانْ دِ نێڤا دِلْ بِوَانْ دێ خُوشْ بُوانْ
هَرْ دَمێ كَوْكَبْ بِدِينَا نَجْمُ و پَرْوِينْ بێ حِجابْ
Ger dused peykan di nêva dil biwan dê xweş biwan
Her dema kewkeb bidîna necm û Perwîn bêhicab
زُهْرَه وُ عِقْدَا ثُرَيَّا كَشَّفِيبُونْ أَوْ دِ شَرْقْ
سَايَه يَا بَخْتێ مَه دَايێ مَا لِسَرْ پَرْدَه وْ نِقابْ
Zehre û ’iqda sureyya keşşifî bûn ew di şerq
Sayeya bextê me dayê ma li ser perde w niqab
وَاژِگُونْ دَوْرێ نُمَا مِنْ چَرْخُ و بَايێ لَوْلَبانْ
كَوْكَبَانْ سَيْرَا مُخَالِفْ گِرْتُ و تێكِلْ كِرْ حِسابْ
Wajigûn dewrê numa min çerx û bayê lewleban
Kewkeban seyra muxalif girt û têkil kir hisab
پێکْ كَتيِنْ شَمْسُ و زُحَلْ إِيرۆ دِ بُرْجَا عَقْرَبێ
سَيْفِ چُو دَسْتێ مَرِيخێ مُلْكێ دِلْ لَوْ كِرْ خَرابْ
Vêk ketin şems û Zuhel îro di birca ’Eqrebê
Seyf-i çû destê Merîxê mulkê dil lew bû xerab
لَوْ تَنَزُّلْ كِرْ مَرِيخێ نَوْبَه چُو دۆرَا زُحَلْ
چُو طَرَفْ مِهْرَا سِپِهْرێ نَزِّلِی عَرْدَانْ عَذابْ
Lew tenezzul kir Merîxê nobe çû dora Zuhel
çû teref mihra sipihrê nezzilî ’erdan ’ezab
لَوْ لِشَشْ بُرْجَانْ عُطارِدْ ژْ آفِتابێ دُورِ بُو
لێ ژِ زُحَلْ بُو مُشْتَرِي آفێته رْخێ اِنْقِلابْ
Lew bi şeş bircan ’Etarid ji afitabê dûr-i bû
Lê Zuhel bû Muşterî avête çerxê inqilab
شَوِّشِي نَظْمَا نُجُومَانْ هَيْئَتَا چَرْخێ بُرُوجْ
لَوْ لِوَضْعَكْ دَرْ نَتێتِنْ مَاهُ و زُهْرَه وْ آفِتابْ
şewwişî nezma nucûman hey’eta çerx û burûc
Lew li wed’ek dernetêtin Mah û Zuhr û Afitab
مُنْقَلِبْ مِنْ دِينْ مَنَازِلْ ڤاژِي أَوْ سَيْرێ دِكِنْ
يَكْ بِيَكْ خُونْ ژێ دِبَارنْ آتَشُ و لَمْعُ و شِهابْ
Munqelib min dî menazil vajî ew seyrê dikin
Yek bi yek xwîn jê dibarin ateş û lem’ û şihab
زُهْرَه يێ جَنْگُ و سَواشْ أڤْ دِی ژِ جَنْگْ آفێته جَنْگْ
خُوشْ لِپێ قَانُونێ وێ گۆهْدَه تو قَانُونُ و رَبابْ
Zuhreçengê ev suwaj dî ew ji çeng avête çeng
Xweş li pê qanûnê wê guh de tu qanûn û rebab
أَزْ دِبێمْ آخِرْ زَمانَه وْ دێ قِيامَتْ رَابِتِنْ
لَوْ شَڤا تِارِي كِشَانْدِی وُ نَهِشْتْ أَسْوَدْ غُرابْ
Ez dibêm axirzeman e dê qiyamet rabitin
Lew şeva tarî kişandî yû nehişt eswed xurab
خُوشْ لِمِنْ عَالَمْ سِيَهْ مَا سْتێرُ و كَوْكَبْ قَطْ نَمَانْ
أَزْ ژِ ڤێ رۆژێ وه تِرْسَامْ آخِرِی زُو كِرْ شِتابْ
Xweş li min ’alem siyah ma stêr û kewkeb qet neman
Ez ji vê rojê ditirsam axirî zû kir şitab
أَڤْ نَه أَوْ اِقْلِيمَه يَا شَمْسُ و كَواكِبْ تێ بِسَيْرْ
أَزْ نَهْ وِێ عَرْدێ دِبِينِمْ يَا کُولِي أَوْ مَاهِتابْ
Ev ne ew iqlîm e ya şems û kewakib tê bi seyr
Ez ne wê ’erdê dibînim ya ko lê ew mahitab
جِنّێ طَيّارَكْ مِدِی وَرْبُو دِ مِنْ وِنْدَا كِرِمْ
دَامَه بَرْ پَنْجَه وْ كُلابَانْ هِلْفِرَانْدِمْ وَکْ عُقابْ
Cinn û teyyarek mi dî werbû di min winda kirim
Dame ber pence w kulaban hilfirandim wek ’uqab
سُفْلَوِی إِينامُ و آڤێهْتِمْ زَمِينَا ظُلْمَتێ
لَوْ كُو هِشْيارِمْ گَلۆ، يَانْ خَوْنَه مِنْ دِيتِي بِخُوابْ
Suflewî înam û avêhtim zemîna zulmetê
Lê ko hişyar im gelo yan xewn e min dîtî bi xwab
دێوِێ مَلْعُونێ مُنَافِقْ أێ خُدێ رُورَشْ كِرِي
مَا بِبَالا هِلْكِشِيتِنْ عَاقِبَتْ جِهْ بِتْ صَلابْ
Dêwê mel’ûn û munafiq ê Xudê rûreş kirî
Ma bi bala hilkişêtin ’aqibet çî bit şelab
أَهْرِمَنْ تَعْلِيمِ دَابُو أَبْيَضِي دَسْتْ تێ هَبُو
پُرْ بِڤێ تَعْلِيمُ و رَايێ هَاتِبُو چُوبُو خِطابْ
Ehremin te’lîm-i da bû Ebyedî dest tê hebû
Pir bi vê te’lîm û rayê hatibû çûbû xitab
سُرْ پَرِي عِلَّتْ نَزَانِي سِحْرَيَا أَبْيَضْ دِكِتْ
پُرْ غَلَطْ أَرْزَانْ مَه دِی دَرْحَقْ خُوه أَوْ عَالِي جَنابْ
Surperî ’illet nizanî sihreya Ebyed dikit
Pir xelet erzan me dî derheq xwe ew ’alîcenab
آهْ أَيَّامێنُ وِصَالێ وه چِه خُوشْ بُۆرِينُ و چُونْ
أَوْ شَرابَا عَيْشُ و نۆشِي مَا لِپێشْبَرْ مِنْ سَرابْ
Ah-i eyyamên wisalê weko xweş borîn û çûn
Ew şeraba ’êş û noşê ma li pêşber min serab
شَرْبَتَا شێرِينْ لَبانْ زَهْرَا هَلاهِلْ بُو دِ نَاڤْ
لَوْ بِنَارێ فُرْقَتێ آخِرْ لِمِنْ دِلْ كِرْ كَبابْ
şerbeta şîrînleban zehra helahil bû di nav
Lew bi narê firqetê axir li min dil kir kebab
هُدْهُدَكْ خُوشْ طَبْعِ مِنْ إِيرۆ دِ ڤێ هَرْ وَكْ نَسِيمْ
دَا بِبَالْ دِلْبَرْ هِنَارَا وْ بَانِيَا دِيسا جَوَابْ
Hudhudek xweşteb’-i min îro divê herwek nesîm
Da bi bal dilber hinara b’aniya dîsa cewab
عَرْضُ و حَالێ مِنْ بِگۆتَايێ بِعِنْوانُ و أَدَبْ
آسِتانْ بِكْرَا زِيارَتْ چَتْرُ و سَيْوانُ و طَنابْ
’Erd-i halê min bigota yê bi ’inwanê edeb
Asitan bikra ziyaret çetr û seywan û tunab
دَا دِ چَشْمَا مِنْ وَرِينَا خَاكِ هَرْ وَكْ تُوتِيا
يَا حَبِيبْ بێ لێ نِهَايِی بَانِيَا وِي أَوْ تُرابْ
Da di çeşman min werîna xak-i herwek tûtiya
Ya hebîb pê lê nihaî b’aniya wî ew turab
هَرْ كَسێ رَابِتُ و بَحْسێ مَهْدَرێ جَارَكْ بِكِتْ
خَێرێ هَفْتێ حَجْ دِدێرِتْ بَلْكُو بِهْتِرْ أَوْ ثَوابْ
Her kesê rabî di behsê carekê mehder bikit
Xeyr-i heftî hec didêrit belko bihtir ew sewab
وَعْدَه دَابُو: دێ شَهِيدْكِمْ وِی بِشِيرێ خُويْ شَرِيفْ
مَا نَبِي إِيرۆ پَشێمَانْ أَوْ ژِ تَدْبِيرَا صَوابْ
We’de dabû dê şehîd kim wî bi şîrê xwey şerîf
Ma nebî îro peşîman ew ji tedbîra şewab
شَرْحێ حَالێ مِنْ «مَلا» نَارِتْ بَيَاضێ هێ تَمامْ
ڤێ سَوَادێ گَرْ چِه هَرْدَمْ ژێ بِرِنْ سَدْ اِنْتِخابْ
şerh-i halê min Mela narit beyadê hê temam
Vê sewadê gerçi herdem jê birin sed intixab
15. yüzyılda Cizre'de yaşamış olan Ahmed Cüzeyrî'nin (Molla Cüzeyrî) Divan'ı.
