عَاشِقْ أَرْ جَارَكْ ژِ بَالايێ بِدِتْ بَرْقَا مَجَازْ
دێ لِنِكْ صَاحِبْ دِلَانْ حَتَّا أَبَدْ بِتْ سَرْفَرَازْ
Aşiq er carek ji bala lê bidit berqa mecaz
Dê li nik sahibdilan hetta ebed bit serferaz
كَشْفێ أَسْرَارێ صِفَاتَانْ بێ مَحَبَّتْ نَابِتِنْ
صُورَتێ أَسْمَا دِڤێتِنْ دَا بِكِنْ ژێ فَهْمِ رَازْ
Keşfa esrarê sifatan bêmehebbet nabitin
Sûretê esma divêtin da bikîn jê fehim raz
لَامِعَا حُسْنُ و جَمَالێ دێ ژِ عِلْمێ بێتَه عَيْنْ
عِشْقێ دَا ژێ هِلْبِينِنْ كێ دِی حَقِيقَتْ بێ مَجَازْ؟
Lami’a husn û cemalê dê ji ’ilmî bête ’eyn
’Işq-i da jê hilbitin kê dî heqîqet bêmecaz
حُسْنُ و حُبْ بێ يَكْ دُو نَابِنْ دی بِكِنْ شَاهُ و گَدَا
نُورِ نَادِتْ شُعْلَهيَا مَحْمُودِ بێ شَمْعَا أَيَازْ
Husn û hub bê yek du nabin dê bikin şah û geda
Nûr-i nadit şu’leya Mehmûd-i bê şem’a Eyaz
مَعْنَيَا عِشْقێ دِزَانِى آيَتَا حُسْنێ بِخُوينْ
دَا تُو حَرْفێنْ مُحِبَتێ يَكْ يَكْ ژِ هَڤْ كِى اِمْتِيَازْ
Me’neya ’işqê dizanî ayeta husnê bixwîn
Da tu herfên muhbetê yek yek ji hev kî imtiyaz
عَاشِقَانْ بێ گاڤِ لَوْ كَالِينْ ژِ دِلْ تێنْ شُبْهێ رَعْدْ
وَانْ ژِ بَالايێ دِبَارِنْ وَكْ بِرُوسْكَانْ رَمْزُ و رَازْ
’Aşiqan bêgav-i lew kalîn ji dil tên şubhê re’d
Wan ji bala lê dibarin wek birûskan remz û naz
كِى خَبَرْ دَاكِتْ ژِ عِشْقێ كَیْ ژِ بَرْ دَسْتَانِ گِِرْتْ
گَرْ چِه راهْ أَزْ ذَرَّه ذَرَّه سِينَه سُوزُ و جَانْ گُدَازْ
Kê xeber dabit ji ’işqê key ji ber westa girit
Gerçi rah ez zerre zerre sînesûz û cangudaz
آفَرِينْ سَدْ آفَرِينْ هێ مِنْ ژِ وَانْ را آفَرِينْ
أَيْ ژِ تِيرێنْ دِلْبَرَانْ دَائِمْ دِ دِلْ پیْكَانُ و گازْ
Aferîn sed aferîn hê min ji wan ra aferîn
Ê ji tîrên dilberan da’im di dil peykan û gaz
گُهْ دَه آوازێ نَيێ وَقْتێ سَمَا تێنْ مُغْبَچَه
فَهْمێ رَازێ گَرْ دِكِى چَاوَا دِنَالِنْ چَنْگُ و سَازْ
Guh de awazê neyê weqtê sema tên muxbeçe
Fehm-i razê ger dikî çawa dinalin çeng û saz
أَوْ دِلێ مِن وَكْ كَبُوتَرْ نَابِتِنْ كَسْ لَوْمَه چِتْ
لَوْ دِ ڤێ تۆرێ ڤَه دَا كَفْتِى مَه دِينْ سَدْ شَاهِبَازْ
Ew dil-i min wek kebûter nabitin kes lewme kit
Lew di vê torê we da keftî me dîn sed şahibaz
وَرْ دِلۆ دَا چِينْ تَمَاشَايَا جِوَانَانێ چَمَنْ
وێ هِلانِى سَرْ بِ نَازُ و سَايَبَانْ دَانێ نِيَازْ
Wer dilo da çîn temaşaya ciwananên çimen
Wê hilanî ser bi naz û sayeban dayê niyaz
زُلْفُ و سُنْبُلْ مِشْكِبُويُ و بِسْكُ و سُۆسِنْ سِرْشِيرِينْ
سَرْوِبَالَا سَبْزِپۆشُ و گُلْ نِشَانُ و غُنْچَهبَازْ
Zulf û sinbil muşk-i bûy û bisk û sosin sirşirîn
Serwibala sebzipûş û kil nişan û xunçebaz
نێرْگِزِێنْ قَامَتْ زُمُرُّدْ سَرْگِرَانْ هَاتِنْ خَرَامْ
چَارْ أَطْرَافَانْ بِ رَفْ رَفْ لێ بِ مَشْ تێنْ سِيُ و قَازْ
Nêrgizên qamet zumurrud sergiran hatin xiram
çar-i etrafan bi ref ref lê bi meş tên siy û qaz
دِلْ بِكێ دِمْ أَزْ ژِ وَانْ؟ هَرْ يَكْ بِ غَنْجَانْ دِلْ دِبِنْ
دِلْرُبَايێنْ جَانْ فَزَايێنْ دِلْبَرِێنْ عَاشِقْ نَوَازْ
Dil bi kê dim ez ji wan heryek bi xencan dil dibin
Dilrubayên canfezayên dilberên ’aşiq gudaz
عَقْدێ اِحْرَامێ دَمَا دِلْبَرْ خُيابِى (فَرْضُ عَيْنْ)
سَجْدَهيَكْ بَرْ وَانْ دُو بِرْهَانْ نَاگِرِتْ جِهْ سَدْ نِمَازْ
’Eqd-i ihramê dema dilber xwiya bê ferd-i ’eyn
Secdeyek ber wan du birhan nagirit cih sed nimaz
عِيدَه وُ مِيرێ مَه إِيرۆ دَرْگَهێ لُطْفێ ڤَكِرْ
گۆت: «مَلَا» هِنْگِى بِخُوازِى دێ بِدِمْ بَسْ تُو بِخُوازْ
’Îd e û mîrê me îro dergehê lutfê vekir
Go Mela hingî bixwazî dê bidim bes tu bixwaz
15. yüzyılda Cizre'de yaşamış olan Ahmed Cüzeyrî'nin (Molla Cüzeyrî) Divan'ı.
