مِنْ دِ بَرْ (قَالُوا بَلَى) بَاطِنْ ڤِوێ رَا بُو أَڤِينْ
هێژْ لِسَرْ عَهْدَا (أَلَسْتِمْ) تَا بِرۆژَا آخِرِينْ
Min di ber qalû bela batin vi wê ra bû evîn
Hêj li ser ’ehda elest im ta bi roja axirîn
مِنْ دِڤێ لێ أَشْكَرَا كِمْ جَارَكێ دَاغَا نِهِينْ
(گُفْتَمْ اُو رَا مَا دُعَاگُویِ تُوَامْ اَیْ حُورِ عِينْ
Min divê lê eşkera kim carekê daxa nihîn
Guftim ew ra ma du’ago yî tu em ey hor-i ’în
أَعْرَضَتْ عَنِّی وَقَالَتْ: مَا دُعَاءُ الكَافِرِينْ)
اَیْ شَهێ عَالِی جَنَابْ پُڕْ عَاجِزُ و پَرْكَنْدَه اَمْ
“E’redet ’ennî we-qalet ma du’au l-kafirîn”
Ey şehê ’alîcenab pir ’aciz û perkende em
آهْ ژِ دَسْتْ جَوْرَا أَڤِينێ چِه بْكِرِمْ؟ مِنْ بَنْدَه اَمْ
صَبْرُ و طَاقَتْ مِنْ نَمَانْ لێ بێ كَسُ و دَرْمَانْدَه اَمْ
Ah ji dest cewra evînê çi bikirim min bende em
Sebr û taqet min neman lê bêkes û dermande em
(گَرْ بِخُوانِی وَرْ بَرَانِی بَنْدَه اَمْ تَا زِنْدَه اَمْ
وَاجِبٌ لِی اِمْتِثَالُ الْأَمْرِ مَاذَا تَأْمُرِينْ؟)
Ger bixwanî wer beranî bende em ta zinde em
“Wacibun lî imtisalu l-emri maza te’murîn”
سُۆهْتِمْ أَزْ پێتا أَڤِينێ تێكِ بُومْ گَرْدُ و هَبَا
إِنَّ لِی آيَاتِ صِدْقٍ كَانَ فِي هَذَا النَّبَا
Sohtim ez pêta evînê têk bûwem gird û heba
“Inne lî ayati sidqin kane fî haze n-neba”
حُۆرِيَا رۆژَا لِقَائێ نَازِكَا مَخْمُورْقَبَا
(حَبَّذَا رَوْضَاتُ نَجْدٍ زُرْتَهَا عَهْدَ الصَّبَا
Horiya roja liqaê nazika mexmûr qeba
“Hebbeza rewdatu necdin zurtuha ’ehde s-siba”
رَوْضَةٌ يَجْرِي عَلَی أَرْجَائِهَا مَاءٌ مَعِينْ)
مِنْ لِسَرْ بَدْرَا مُنِيرْ مَكْتُوبْ دِيه نَقْشێ سَوَادْ
“Rewdetun yecrî ’ela erca’iha ma’un me’în”
Min li ser bedrê munîr mektûb diye neqşê sewad
سَرْ بِيَكْ آنِی دُو نُونَانْ خَطّێ رَيْحَانِی دُو صَادْ
هَادِرِی مِنْ سَجْدَه بِرْ لَوْ غَرْقێ خُونێ بُو فُؤَادْ
Ser bi yek anî du nûnan xettê reyhanî du sad
Hadirî min secde bir lew xerqê xwînê bû fiwad
(بَرْ دَرِ بَاغِ وِصَالَشْ هَاتِفِی آوَازِ دَادْ:
هَذِهِ جَنَّاتُ عَدْنٍ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينْ)
Ber derê baxê wisaleş hatifê awaz-i dad
“Hazihî cennatu ’ednin fe-dxulûha xalidîn”
نَااێتِنْ گُهْتِنْ بِقَالْ، شَرْحُ و بَيَانَا حُسْنێ تُو
دێ بِحَالُ و سِڕ بِنَاسِينْ دِلْ فَسَانَا حُسْنێ تُو
Naêtin gohtin bi qal şerh û beyana husnê tu
Dê bi hal û sir binasin dilfesana husnê tu
خُۆشْ مَلَا آمَانْجێ تِيرَانْ كِرْ كَمَانَا حُسْنێ تُو
(قِصَّه یِ عِشْقِ جَلَالُ و دَاسِتَانِ حُسْنِ تُو
Xweş Mela amancê tîran kir kemana husnê tu
Qisseê ’işqa celal û dasitana husnê tu
تِلْكَ أَنْبَاءٌ يَقُولُ النَّاسُ مِنْهَا بَعْدَ حِينْ)
“Tilke enba’un yeqûlu n-nasu minna be’de hîn”
15. yüzyılda Cizre'de yaşamış olan Ahmed Cüzeyrî'nin (Molla Cüzeyrî) Divan'ı.
