Îd e û herkes ji dîdara te lê pîroz e ’îd
Ez tinê mehrûmê dîdar im bi sed menzil be’îd
Her seher dihnêrim ez cana bi ahan ra ji dil
Bareke l-barî bi-is’adin ’eleyha yewme ’îd
Dergehê lutfa te xanim ma li mehrûman vebî
Inne kelben başiten dehren zira’en bi-l-weşîd
Pîremerd im ’aşiq im îro murada min bibexş
Ya hebîbî ya muradî ya muna qelbi l-murîd
Ferre ’eqlî min lehîbî misle bazin ew ’uqab
Zabe rûhî mislema inhelle fî narin celîd
Dem’u ’eynî min buka’in mislu nehrin fî sukûb
Naru qelbî min xeramin fî diramin fi l-weqîd
Dil ji ber narê mecazê bi-l-heqîqet bû pereng
Naru qelbî fî hewahu mislu narin fi l-hedîd
Key xilaş ez dozexê hecrê tu ya bim ey ciwan
Her nefes dared şela û ne’reê hel min mezîd
Kî dizanit min ji rimbazan dema oxilme tên
Têne di sed rim ji wan û sîne tênê sed cerîd
Min ji şeffeynan ji nêva meqtelê rim têne dil
Lê li wan destan nihin xwîna xezaya ez şehîd
Mishefa husn û cemalê sûreta xal û xetan
Ma telewna xeyre herfi la we-Qur’anin mecîd
Gerçi her da’im ji mihrê neynika dilbedre min
Wek hilalê şubhê têm ez carinan bim napedîd
Ma bi le’lên canfeza navê me bînit carekê
Bi-d-du’a bellix teheyyatî li Selma ya berîd
Tu j’ Melayî her bipirs esrarê ’işqê hel dikit
Vê mu’emmayê çi zanin sed mela û muste’îd
Er bi kuştin wer bi hiştin emr û fermana te bit
Ehmedu ’ebdun reqîqun waqifun beyne l-’ebîd
عِيده وُ هَرْ كَسْ ژِ دِيداراته لێ پِيرۆزه عِيدْ
أَزْ تَنێ مَحْرُومێ دِيدارِمْ بِسَدْ مَنْزِلْ بَعِيدْ
هَرْ سَحَرْ دِهْنێرِمْ أَزْ جانا بِآهانْ را ژِ دِلْ
(بارَكَ البارِي بِإِسْعادٍ عَلَيْها يَوْمَ عِيدْ)
دَرْگهێ لُطْفاته خانِمْ مَا لِمَحْرُومانْ ڤَبِى
(إِنَّ كَلْبًا باسِطًا دَهْرًا ذِراعًا بِالْوَصِيدْ)
پِيرَه مَرْدِمْ عاشِقِمْ إِيرۆ مُرادا مِنَ بِبَخْشْ
(يا حَبِيبِي يا مُرادِي يا مُنَى قَلبێ الْمُرِيدْ
فَرَّ عَقْلِي مِنَ لَهِيْبِي مِثْلَ بَازٍ أَوْ عُقَابْ
ذابَ رُحِي مِثْلَ مَا إنْحَلَّ فِي نَارِ جَلِيدْ
دَمْعُ عَيْنِي مِنَ بَكاءٍ مِثْلُ نَارِ فِي سَكُوبْ
نَارِ قَلبِی مِنْ غَرامٍ فِي ضِرامِ فِي الْوَقِيدْ)
دِلْ ژِبَرْ نارێ مَجازِى بِالْحَقِيقَتْ بُو پَرَنْگْ
(نَارِ قَلبِی فِي هَواها مِثْلُ نَارِ فِي حَدِيدْ
كَی خِلاصْ أَزْ دُوزَخِ هَجْرِ تُو يابِمْ أَیْ جُوَانْ
هَرْ نَفَسْ دارَدْ صَلاءُ ونَعْرَءِ، هَلْ مِنْ مَزِيدْ)
كِی دِزانِتْ مِنْ ژِ رِمْبازانْ دَما اۆغِلْمه تێنْ
تێنَه دِلْ سَدْ رِمْ رَوَانُ و سِينَه تێنێ سَدْ جَرِيدْ
مِنَ ژِ صَفَّيْنا ژِ نێڤا مَقْتَلێ رِمْ تێنَه دِلْ
لێ لِوانْ دَسْتانْ نَهِنْ خُونُ وغَزايه أَزْ شَهِيدْ
مُصْحَفا حُسْنُ وجَمالێ سُورَتا خَالُ وخَطانْ
(مَا تَلَوْنا غَيْرَ حَرْفٍ، لا وَقُرْآنٍ مَجِيدْ)
گَرْچِه هَرْ دَائِمْ ژِ مِهْرا نَيْنِكا دِلْ بَدْره مِن
وَكْ هِلالێ صُبْحێ تێمْ أَزْ جَارِنَانْ بِمْ ناپَدِيدْ
مَا بِلَعْلێنْ جانْفَزا ناڤێ مَه بِينِتْ جَارَكێ
(بالدُّعا بَلِّغْ تَحِيّاتِي لِسَلْمَى يا بَرِيدْ)
تۆ ژْ «مَلایى» هَرْ بِپِرْسْ أَسْرَارێ عِشْقێ حَلْ دِكَتْ
ڤێ مُعَمَايێ چِه زانِنْ سَدْ «مَلَا» وُمُسْتَعِيدْ
أرْ بِكُشْێنْ وَرْ بِهِشْتِنْ أمْرُ وَ فَرْمانا تَه بِتْ
(«أَحْمَدُ» عَبْدٌ رَقِيقٌ واقِفٌ بینْ الْعَبِيدْ)
15. yüzyılda Cizre'de yaşamış olan Ahmed Cüzeyrî'nin (Molla Cüzeyrî) Dîvanı, Şiirleri ve Kasideleri. Klasik Kürt edebiyatının başyapıtı.
